87 en 85 jaar…. en bijna 65 jaar getrouwd

Gisteren bij een stel geweest van deze leeftijd. Geweldig. Ze zwemmen, fietsen, doen aan yoga, wandelen en zitten op een circuit bij de sportschool. Ze zijn zo leuk. Ik ga een voorkant proberen te verzorgen van een proefschrift over Hospicezorg. Een uitdaging. Ik heb al heel wat natuurfoto’s gemaakt en nu mensen. Zij twee. Samen, dicht bij elkaar, hoe? Ik heb het nog niet bekeken. Er ontstond wat, dat was wel van toegevoegde waarde. Anders gewoon terug, ze vinden het leuk dat er iemand in hun ge├»nteresseerd is. Lief stel vond/vind ik. Ook al dondert het wel eens, zei zij.

De longkanker zit in mijn lijf ……..

…. zoals wanneer je een zakje met verf tegen de muur gooit. Een soort octopus vraag ik. Ja, zegt hij, zo. Een alleenstaande man van Marokkaanse afkomst. Ik mocht een foto van hem maken. Hij vertelde zijn hele verhaal vanaf het moment van de diagnose. Ik word nooit meer beter, zei hij. En hij vertelde het verhaal met beide handen, prachtig hoe die heen en weer gingen en uitdrukking gaven aan zijn verhaal.

11 jaar gewacht…

Een heel lief klein meisje waarop de ouders 11 jaar hadden gewacht (hun zoon is 10) en waarvan ze nu afscheid moesten nemen. Zo verdrietig. Ik mocht erheen voor Make a Memory. Zoveel liefde. Zoveel tranen. Bij de geboorte (10 weken geleden, na 24 weken) woog ze 730 gram. Nu ongeveer 1700. Toch gaat ze het niet redden. Wat een groot verlies.

52 jaar getrouwd

Gisteren weer in het hospice geweest. Altijd bijzonder.Ik mocht een aantal professionals en vrijwilligers op portret vastleggen, bijzonder. Er was veel ruimte bij de mensen en dat was prettig.

Ik liep ook binnen bij een vrouwelijke pati├źnt en vroeg haar of ik een portret mocht maken. Nee, zei ze, waarvoor? Ze zei dat ze 52 jaar getrouwd was geweest en dat ze niet opnieuw verkering wilde. Toen ik haar vroeg of ik haar kon verleiden gaf ze aan dat ik een andere keer langs moest komen. Misschien had ze dan wel ruimte. Ik zei graag. Mooi!

Een reactie

Zaterdag 11 februari

Dit weekend kreeg in een reactie van een vader waarvan ik de overleden zoon had gefotografeerd voor de stichting Make a Memory.

Een kort stukje uit zijn mail:
We moesten heel veel beslissingen nemen in korte tijd. Het medisch personeel kwam met het idee van “make a memory”. Dat kenden we niet en natuurlijk stond ons hoofd daar al helemaal niet naar. Toch achteraf erg blij dat we hier op gewezen zijn. We hebben de foto’s en USB stick ontvangen. En konden die pas na enkele dagen openen (emoties/spanning). Zoals verwacht komt er dan ook wel e.e.a. aan emoties/tranen vrij. Wat een geweldige foto’s al kan je dat eigenlijk niet zeggen van een gestorven kindje. We zijn je dan ook zeer zeer erkentelijk. Wat doe je geweldig sympathiek werk en knap dat je dat ook kan. Ik bedoel het is immens verdrietig, zeker een gestorven kindje om daar zo op af te moeten stappen. Vast ook heel moeilijk maar zal ergens ook veel voldoening geven omdat je dat uit liefde voor de ouders doet. Heel heel heel heel veel dank.

Ik vind het bijzonder om dit te ontvangen. Dankbaarheid na een groot verlies. Fijn om te horen dat ze de foto’s waarderen. Daar doe je het toch voor inderdaad, uit liefde voor het overleden kindje en de ouders.

Als ik later dood ben…..

……en wat ik dan zou willen.

Zondag 5 februari was de presentatie van een boek met deze titel. Ik heb twee exemplaren gekocht, een voor mijn ouders. Als ik er zo doorheen blader is het vooral praktisch en eenvoudig dichtbij. Prettig.

Familieportret

Zondag 5 februari

Gisteren mocht ik een familieportret maken. ‘Oma’ werd 65 jaar en wilde graag een fotosessie van haar kinderen en kleinkinderen. Een cadeau van haar man. Zij en haar man hebben drie kinderen (twee zonen en een dochter) en zes kleinkinderen (allemaal jongens).

Hun dochter ken ik vanuit het ziekenhuis toen zij en haar man hun prachtige dochter hadden verloren. Ik kwam daar door het vrijwilligerswerk van make a memory. Hierna mocht ik het afscheid fotografisch vastleggen. Een tijd later hun huwelijk en halverwege vorig jaar hun tweede kindje, een zoon. Hun blijdschap en ook hun verdriet was zo bijzonder en dubbel.

Nu mocht ik een familieportret maken van dit gezin, deze familie. Prachtig. Een levenslijn.

Nieuwe folder

Een nieuwe folder, het is bijna zover. Fijn om nu wat meer weg te kunnen geven dan alleen een visitekaartje. Meer beeld zodat klanten beter kunnen zien wat ik doe. Fijn. Zodra de folders af zijn laat ik het weten.

Zondag 8 januari

Zondag 8 januari. Een droge dag gelukkig. Ik mocht het afscheid van een klein mannetje fotograferen. Het is bijzonder hoe ouders in eigen liefde, afscheid kunnen nemen van een klein overleden jongetje van ongeveer een half jaar. Overleden aan een stofwisselingsziekte. Alle vrienden om hen heen waren zwanger of hadden net een kindje. Bewondering voor de ruimte die de ouders konden opbrengen voor alle kinderen en vrienden om hen heen terwijl ze zo’n groot afscheid moesten nemen. Hun zoon was erbij en lag in een mooie wieg. Hij was prachtig. Ze spraken allebei. Moeder de hele tijd contact makend met hun zoon. Vader met het hand op zijn hart. Oma en een vriendin spraken ook. Allemaal eigen, dichtbij en met liefde. Aansluitend zijn ze naar een mooie plek gegaan om daar met alle bloemen in een stervorm een mooi aandenken aan hem achter te laten. Een plek waar zij vaak met hem zijn geweest en een plek waar ze nog vaak naartoe zullen gaan.

Manu Keirse

Woensdagavond 11 januari.
Een lezing van Manu Keirse bijgewoond. Een mooi verteller met enorme ervaring binnen rouwverwerking en palliatieve zorg. Hij vertelde over de vier sleutels die je kunt gebruiken om deuren te openen naar verdriet.
1. Luisteren
2. Correcte informatie vertellen
3. Warmte en genegenheid tonen
4. Herinneren van de persoon
Bij het laatste punt sprak hij zo’n mooie zin uit die hij, op mijn verzoek, heeft opgeschreven in het boek dat ik heb gekocht bij hem.

“Sterven is het verhuizen naar het hart van de mensen die van je houden.”

Prachtig.